W tej części opisujemy, jak radzić sobie z podstawowymi problemami spotykanymi podczas instalacji. W kilku pytaniach i odpowiedziach omawiamy także możliwość uruchamiania FreeBSD i MS-DOS-u na tym samym komputerze.
Ze względu na rozmaite organiczenia architektury PC, rozpoznawanie urządzeń może niekiedy sprawiać problemy. Można jednak spróbować sobie z nimi poradzić.
Zapoznajmy się z dokumentem Hardware Notes, by mieć pewność, że nasze urządzenia są obsługiwane przez FreeBSD.
Jeśli wciąż występują problemy, mimo, że nasz sprzęt jest obsługiwany, powinniśmy ponownie uruchomić komputer i wybrać opcję wizualnej konfiguracji jądra (visual kernel configuration). Będziemy mieć możliwość przejrzenia naszych urządzeń i podania systemowi informacji o nich. Jądro uruchamiane z dyskietki startowej zakłada, że większość urządzeń skonfigurowanych jest z fabrycznymi ustawieniami IRQ, portów we/wy i kanałów DMA. Jeśli konfiguracja naszego sprzętu jest odmienna, zapewne będziemy musieli poinformować o tym FreeBSD, odpowiednio modyfikując konfigurację.
Może się zdarzyć, że próba rozpoznania urządzenia nieistniejącego spowoduje kłopoty z późniejszym rozpoznawaniem urządzeń rzeczywiście zainstalowanych w komputerze. W takim wypadku powinniśmy wyłączyć sterowniki powodujące konflikty.
Notatka: Pewnych problemów z instalacją można uniknąć dzięki instalacji nowszego oprogramowania sprzętowego (firmware) urządzenia, zwykle płyty głównej. Oprogramowanie sprzętowe płyty głównej znane jest pod nazwą BIOS. Większość producentów płyt głównych lub komputerów umieszcza informacje o nowych wersjach oprogramowania na swoich stronach WWW.
Producenci zwykle stanowczo odradzają instalowanie nowego BIOS-u, oprócz sytuacji, w których jest to uzasadnione, na przykład w przypadku wykrycia poważnego błędu. Instalacja nowszej wersji może się nie udać, powodując trwałe uszkodzenie układu BIOS.
OstrzeżenieNie należy wyłączać sterowników potrzebnych podczas instalacji, na przykład sterownika ekranu (sc0). Jeżeli po zakończeniu konfiguracji jądra instalacja w tajemniczy sposób zastyga lub przerywa pracę, zapewne usunęliśmy lub zmodyfikowaliśmy coś, co nie powinno być ruszane. Ponownie uruchamiamy komputer i próbujemy jeszcze raz.
Podczas konfiguracji możemy:
Przejrzeć listę sterowników zainstalowanych w jądrze.
Wyłączyć sterowniki urządzeń, których nie ma w komputerze.
Zmienić ustawienia IRQ, DRQ i portów we/wy używanych przez sterowniki.
Po dostosowaniu konfiguracji jądra do naszego sprzętu, wpisujemy Q, by ponownie uruchomić komputer z nowymi ustawieniami. Zmiany konfiguracji są trwałe i będą obowiązywać również po zakończeniu instalacji, nie będzie więc trzeba konfigurować jądra na nowo przy każdym uruchamianiu systemu. Jest jednak bardzo prawdopodobne, że będziemy chcieli zbudować niestandardowe jądro.
Wielu uzytkowników chciałoby zainstalować FreeBSD na komputerach z zainstalowanym MS-DOS-em. Oto niektóre z najczęściej zadawanych pytań dotyczących takiej sytuacji:
Jeśli na komputerze z zainstalowanym MS-DOS-em nie ma miejsca dla FreeBSD lub jest go bardzo mało, jest jeszcze nadzieja! Bardzo przydatny może się okazać program FIPS, dostępny w katalogu tools na CDROM-ie FreeBSD i na serwerach FTP.
FIPS umożliwia podzielenie istniejącej partycji MS-DOS na dwie częsci, zachowując pierwotną partycję i pozwalając na instalację FreeBSD na wolnej drugiej częsci. Najpierw trzeba wykonać defragmentację partycji MS-DOS za pomocą dostępnego w Windows narzędzia DEFRAG, albo Norton Disk Tools. Następnie należy uruchomić FIPS. Program zapyta o potrzebne mu informacje. Potem można ponownie uruchomić komputer i zainstalować FreeBSD na nowym wolnym segmencie. W menu Distributions można dowiedzieć się, ile miejsca na dysku będzie w przybliżeniu potrzebne.
Jest także bardzo użyteczny program firmy PowerQuest, o nazwie Partition Magic. Ma on znacznie większe możliwości niż FIPS i stosowanie go jest zalecane, jeśli planuje się częste instalowanie i usuwanie systemów operacyjnych (ja tak robię). Nie jest on jednak za darmo; jeśli FreeBSD ma być tylko zainstalowane raz na dobre, FIPS zapewne w zupełności wystarczy.
Nie. Jeśli używa się programów takich jak Stacker™ lub DoubleSpace™, FreeBSD będzie mogło korzystać tylko z nieskompresownych części systemu plików. Pozostała część będzie widoczna jako jeden duży plik (skompresowany). Nie należy usuwać tego pliku, gdyż później można bardzo tego żałować!
Dobrym rozwiązaniem jest utworzenie kolejnej nieskompresowanej partycji podstawowej MS-DOS i wykorzystywanie jej do komunikacji pnmiędzy MS-DOS-em i FreeBSD.
Tak. Rozszerzone partycje DOS są odwzorowywane na końcu pozostałych ``segmentów'' w FreeBSD, np. dysk D: może być dostępny jako /dev/da0s5, dysk E: jako /dev/da0s6 i tak dalej. W przykładzie zakładamy oczywiście, że partycja rozszerzona znajduje się na dysku SCSI 0. W przypadku dysków IDE, oznaczenie da należy zastąpić symbolem ad, jeśli instalowane jest FreeBSD w wersji 4.0-RELEASE lub późniejszej; w wersjach wcześniejszych niż 4.0 symbol da należy zastąpić symbolem wd. Partycje rozszerzone można montować w taki sam sposób jak inne dyski DOS-u, na przykład:
# mount -t msdos /dev/ad0s5 /dos_d
Oto niektóre z najczęściej zadawanych pytań dotyczących instalowania FreeBSD na komputerach Alpha.
Nie. FreeBSD, podobnie jak Compaq Tru64 i VMS, może być ładowany tylko z konsoli SRM.
| Poprzedni | Spis treści | Następny |
| Obsługiwany sprzęt | Początek rozdziału | Instalacja zaawansowana |
This, and other documents, can be downloaded from ftp://ftp.FreeBSD.org/pub/FreeBSD/doc/.
For questions about FreeBSD, read the
documentation
before contacting <questions@FreeBSD.org>.
For questions about this documentation, e-mail <doc@FreeBSD.org>.